بیشترین عشق جهان را به سوی تو می آورم

  از معبر فریاد ها و حماسه ها

  چرا که هیچ چیز در کنار من

                                      از تو عظیم تر نبوده است

                                                                            شاملو

     صبح که بیدار میشوم با بهانه های دخترانه ام سر به سرش میگذارم...سفره ی صبحانه ی

     خانه مان یک تکه ابر است و شیرینی لبخند های گاه و بی گاه مادرم... موهایم را با دستهای

     مهربانش شانه میزند و من میخرامم در برابرش وقتی صدایم میزند دختر گیسو پریش من!!

    ماماااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا.....روزت مبارک

   غزلی تقدیم به سیمین بانو بهبهانی ... به مادرم... و به تو

     جایی ندارم جز حریم این بیابان ها

    پس کی به دادم میرسید ای قطره باران ها؟

    من خلسه ای هستم..شرابی از اناری ناب

    آرامش گم کرده ی جمع پریشان ها

    باید بجنگم سرنوشت کولیان این نیست

    دیگر بس است آوارگی در این بیابان ها

    مردم به چشم فالگیری خسته میبینند

    دلواپسی های مرا از درد انسان ها

    دنیا به من آموخت جای دلبری کردن

    همواره بی تابی کنم همراه طوفان ها

    پیمانه ی اندوه را سر میکشد هر شب

   خاتون پیشانی بلند شمسه ایوان ها

      سیما احمدی 

نوشته شده توسط سیما احمدی در یکشنبه 24 خرداد1388 |

   تقدیم به تویی که صلت تمام غزل های منی ...

  ندارم دشمنی جز سایه هایی گرد افکارم

  نه دارم دوستی دنیا به حیرت مانده در کارم

  چنان کوهی که پژواکش صدای زوزه ی باد است

  فقط بگذار بغضم را به آغوش تو بسپارم

  به چین دامنم سوگند از این عشق لبریزم

  قسم بر تار گیسویم که از احساس سرشارم

  صدایم میزنی خاتون من ..دامن گلی .. ری را

  تقلا کردن اینگونه ات را دوست میدارم

  به پا خلخال هایی دارم از پروانه ها وقتی

  قدم بر سرزمین کودکی های تو بگذارم

  تمام کولیان گفتند پیشانی نوشتم را

  زنی هستم که مرد شاعری را دوست میدارم

    سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در جمعه 25 اردیبهشت1388 |

      من مادر فرزندیم از نسل شب بوها

      هم بستر ابری پریشان چون پرستوها

      من یک زنم..شرقی ترین خورشید در قلبم

       دلواپس بود و نبود بچه آهو ها

      بیهوده من عاشق نگشتم بر دو چشمانت

     تذهیب کاری کرده اند این چشم و ابروها

     در لابلای گیسوانم خانه دارد باد

     شرمنده ام از این پریشانی گیسوها

     دف میزنم...فیروزه میبارد از انگشتم

     من عاشقت هستم ببین با این النگوها

        سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در یکشنبه 16 فروردین1388 |

                                                    شمس لنگرودی

        بیا هفت سین خانه ی عشقمان را بچینیم ای یار...

       نوروزی دیگر را با هم آغار میکنیم ای یگانه ترین عشق...

       خدایا دوستت داریم که دوستمان داری.... من را و او را

        غزل..

     باید گره روسری ام باز شود باز

      تا دلبری از موی من آغاز شود باز

      من چارقدم را به دل باد سپردم

      گیسوی من اینک پر پرواز شود باز

     تو منظره ی بکر نگاهم شده ای ..عشق

      تصویر تو یک برکه ی دلباز شود باز

      اسبان عرب شیهه کشان در خم مویت

     تا پیچش گیسوی تو ابراز شود باز

      با نغمه ی ماهوری خود شور به پا کن

     تا بغض گلوگیر دلم باز شود باز

            سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در سه شنبه 27 اسفند1387 |

  سپندار مزگان بر تو مبارک ای یار... ای یگانه ترین یار

   غزل ...                         

     خواهم تراشید از دل این صخره جانت را

     موجی پریشانم که میسازم جهانت را

     ای مرمرین باستانی ... ای اهورا مرد

     تاریخ از حفظ است نام باستانت را

     افتاده ای در دام موهای پریشانم

     خواهم گرفت از رد گیسویم نشانت را

     از غمزه ها کم میکنم... باید به پا خیزم

     هنگام جنگیدن مگر بوسم دهانت را

     ای قایق آشفته در آغوش دریاییم

     با تار موهایم سرشتم بادبانت را

     با اسب یال افشان خود یک روز می آیی

     از کودکی میگفت مادر داستانت را

       سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در سه شنبه 29 بهمن1387 |

    غزل                                                 

  حک شده نقش و نگاری از تو بر آغوش من

  شمسه ی پیشانی ات دیباچه ی منقوش من

  من زنی هستم ردایم بافه ی باران و آه

  بس که دلتنگم برایت..گریه شد تن پوش من

  تاجی از گندم به روی گیسوانم کاشتی

  گوشواری از تن گیلاس ها بر گوش من

  دف زنان آیند سویم کولیان شهرتان

  با طلسم چشمهایت ...نیش ها شد نوش من

  چشم زخمی ساختم...اسفند روی آتشی

  در ره عشق آمدی یکریز دوشادوش من

  دوریت را همچو بغضی سهمگین آبستنم

  طفل بیتاب من است این خفته در آغوش من

   سیما احمدی 

نوشته شده توسط سیما احمدی در چهارشنبه 9 بهمن1387 |

      اشک هایت در رگ هایم جاریست

            و پلک زدن های تو  تپش های قلب منند..

                                 ای که زندگیم در چشم هایت جریان دارد.

        غزلی برای تو ... تویی که تنها عشقمی

     خلخال دلفریب صدف کرده ام به پا

     حالا شدم الهه ی اعماق آب ها

    بر گردنم شمایلی از بوسه های توست

    یا قوتهای سرخ به زنجیر کهربا

    سرگیجه ای نمانده برایم از این سماع

    چون عاشقانه شور به پا کرده ایم .. ما

    گیسوی من بلند ... لبانت گل انار

    با دانه ی انار به یلدای من بیا

    اسطوره میشویم من و تو برای عشق

   پیچیده در زمین و زمان ماجرای ما

نوشته شده توسط سیما احمدی در شنبه 7 دی1387 |

  بر چرخ و فلک النگوهایم سوار میشوی و به کودکی هایت سفر میکنی

  بالا میروی... نزدیک بادبادک ها

  سینه ریزم را که میبنی نخ بادبادکت را رها میکنی و از کودکی ات دور میشوی

  مردانه به من عشق میورزی....مردانه به سینه ریزم نگاه میکنی

  و از یاد میبری که چقدر کودکی هایت را دوست داشتم

  که چقدر کودکی هایت را دوست داشتی

  روی زانوهایم دراز میکشی

  و با هر تکان مادرانه ی پاهایم از کودکی ات دورتر میشوی .... بیدار تر هم...

  لالایی ام را که میشنوی زمانیست که کودکی ات را از یاد برده ای

  و با بوسه ای ... مردانه کنار موهایم به خواب میروی.

    غزل....

   متراکم شده در کاشی چشمان ترم

   طرح بغضی که چنین کرده مرا خون جگرم

    آه خود را دگر از آینه پنهان کردم

   چونکه آیینه در آیینه شده دور و برم

   عقل فرموده اطاعت کنم از موعظه اش

    از خیالات دلم با تو ولی بی خبرم

   خرمن موی من و شعله ی هر بوسه ی تو

    آتشی کرده به پا باز دل خیره سرم

   چین پیراهن من شد وطن تو اما

   من گمگشته به آغوش تو محتاج ترم

   عشق هم از شعف ما به شگرف آمده است

   عاشقت هستم و در راه تو خم شد کمرم

نوشته شده توسط سیما احمدی در چهارشنبه 20 آذر1387 |

     آيا تشييع جنازه ام از حياط خانه مان آغاز خواهد شد؟
      مرا چگونه از طبقه ي سوم پايين خواهيد آورد؟
      تابوت در آسانسور جا نمي گيرد،
      پلکان هم تنگ است.
     اگر طبق رسوم محلي مرا با صورت باز در آمبولانس بگذارند،
      ممکن است فضله ي کبوتري بر پيشانيم بيفتد: شگون دارد.
     چه دسته ي موزيک بيايد يا نه، بچه ها خواهند آمد.
     بچه ها تشييع جنازه را دوست دارند.
     پنجره ي آشپزخانه مان، از پشت سر نگاهم خواهد کرد
     بالکن مان با رخت هاي شسته اش از من مشايعت خواهد کرد...

                                                                  ناظم حکمت

    آرزویم این است که در خواب بمیرم و گورم پر باشد از گوش ماهی ها

    به همه بگویید خاتون شهر در دریا غرق شد

     بگذارید مرگم هم دروغی باشد....

     پای چشم های گود افتاده ام نهالی بکار ... نهالی با شکوفه های باهار نارنج

     دلتنگیم را همراه قرص های خواب و بغض های هماره ام قورت میدهم

      هر شب

    و به مرگ می اندیشم هر صبح

     و یک غزل ...

    آتش به پا کردم ولی هر شعله بی جان شد

   تنها سیاوش ماند و این آتش گلستان شد

   آنقدر محکم بسته ایم این عهد و پیمان را

   دنیا از این دلبستگی مان سخت حیران شد

   بر پیکرم خطهای اسلیمی نمایان است

   آغوش کاشی کار من فیروزه باران شد

   پیراهنی از بافه ی گل ها به تن دارم

   دنیا برای ما دو تا آیینه بندان شد

   با دست هایت باز کردی چین زلفم را

   از بس گره بگشوده ای ... مویم پریشان شد

   دور از منی آنسان که ماه از برکه ای آرام

   سخت است این دوری ولی با عشق آسان شد

    با عشق آسان شد...

           با عشق آسان شد.....

                 با عشق آسان شد.....

نوشته شده توسط سیما احمدی در یکشنبه 3 آذر1387 |

      تو همزبان گل و همنشین آینه ای

     طلوع دم به دمت از میان این دو خوش است

     تو ، آفتاب در آفاق چشمه و چمنی

    لبت ، دهان گل سرخ در سپیده دم است

                                                            دکتر نادرپور

         یک غزل پیشکش به تنها عشقم ...

         بگذار گذارم لب خود را به لبانت

         پروانه ی لب هام به گلبرگ دهانت

         من روسری ام دشت غزالان شکاریست

         آهو بره ها منتظر تیر و کمانت

         در خمره ی آغوش تو از شرم شراب است

         انگور تن من شده آرامش جانت

        هم سایه ی اندام من از سایه ای از توست

        همزاد.. ببین .. روح و دلم  روح و روانت

        ای ماه در اعماق دل آب نوشتم

         چون ماهی این برکه شده نامه رسانت

           و یک سپید که دوستش داری     ...      

       بافه ایست بالاجبار سرنوشت گیسوانم

       که پریشانی را از تارها و عشق بازی را از بادها به یغما برده است

        کیم من ؟

        دخترکی که آرزو میکرد گیس بریده صدایش کنند شایعه ها

        که در انزوایش برقصند شب پره ها

        مجالی نیست ... صدایی نیست

        وقتی که خاموش اند زنجره ها

نوشته شده توسط سیما احمدی در جمعه 10 آبان1387 |