سپندار مزگان بر تو مبارک ای یار... ای یگانه ترین یار

   غزل ...                         

     خواهم تراشید از دل این صخره جانت را

     موجی پریشانم که میسازم جهانت را

     ای مرمرین باستانی ... ای اهورا مرد

     تاریخ از حفظ است نام باستانت را

     افتاده ای در دام موهای پریشانم

     خواهم گرفت از رد گیسویم نشانت را

     از غمزه ها کم میکنم... باید به پا خیزم

     هنگام جنگیدن مگر بوسم دهانت را

     ای قایق آشفته در آغوش دریاییم

     با تار موهایم سرشتم بادبانت را

     با اسب یال افشان خود یک روز می آیی

     از کودکی میگفت مادر داستانت را

       سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در سه شنبه 29 بهمن1387 |

    غزل                                                 

  حک شده نقش و نگاری از تو بر آغوش من

  شمسه ی پیشانی ات دیباچه ی منقوش من

  من زنی هستم ردایم بافه ی باران و آه

  بس که دلتنگم برایت..گریه شد تن پوش من

  تاجی از گندم به روی گیسوانم کاشتی

  گوشواری از تن گیلاس ها بر گوش من

  دف زنان آیند سویم کولیان شهرتان

  با طلسم چشمهایت ...نیش ها شد نوش من

  چشم زخمی ساختم...اسفند روی آتشی

  در ره عشق آمدی یکریز دوشادوش من

  دوریت را همچو بغضی سهمگین آبستنم

  طفل بیتاب من است این خفته در آغوش من

   سیما احمدی 

نوشته شده توسط سیما احمدی در چهارشنبه 9 بهمن1387 |