بیشترین عشق جهان را به سوی تو می آورم

  از معبر فریاد ها و حماسه ها

  چرا که هیچ چیز در کنار من

                                      از تو عظیم تر نبوده است

                                                                            شاملو

     صبح که بیدار میشوم با بهانه های دخترانه ام سر به سرش میگذارم...سفره ی صبحانه ی

     خانه مان یک تکه ابر است و شیرینی لبخند های گاه و بی گاه مادرم... موهایم را با دستهای

     مهربانش شانه میزند و من میخرامم در برابرش وقتی صدایم میزند دختر گیسو پریش من!!

    ماماااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا.....روزت مبارک

   غزلی تقدیم به سیمین بانو بهبهانی ... به مادرم... و به تو

     جایی ندارم جز حریم این بیابان ها

    پس کی به دادم میرسید ای قطره باران ها؟

    من خلسه ای هستم..شرابی از اناری ناب

    آرامش گم کرده ی جمع پریشان ها

    باید بجنگم سرنوشت کولیان این نیست

    دیگر بس است آوارگی در این بیابان ها

    مردم به چشم فالگیری خسته میبینند

    دلواپسی های مرا از درد انسان ها

    دنیا به من آموخت جای دلبری کردن

    همواره بی تابی کنم همراه طوفان ها

    پیمانه ی اندوه را سر میکشد هر شب

   خاتون پیشانی بلند شمسه ایوان ها

      سیما احمدی 

نوشته شده توسط سیما احمدی در یکشنبه 24 خرداد1388 |