| تبليغات | X |
تو همزبان گل و همنشین آینه ای
طلوع دم به دمت از میان این دو خوش است
تو ، آفتاب در آفاق چشمه و چمنی
لبت ، دهان گل سرخ در سپیده دم است
دکتر نادرپور
یک غزل پیشکش به تنها عشقم ...
بگذار گذارم لب خود را به لبانت
پروانه ی لب هام به گلبرگ دهانت
من روسری ام دشت غزالان شکاریست
آهو بره ها منتظر تیر و کمانت
در خمره ی آغوش تو از شرم شراب است
انگور تن من شده آرامش جانت
هم سایه ی اندام من از سایه ای از توست
همزاد.. ببین .. روح و دلم روح و روانت
ای ماه در اعماق دل آب نوشتم
چون ماهی این برکه شده نامه رسانت
و یک سپید که دوستش داری ...
بافه ایست بالاجبار سرنوشت گیسوانم
که پریشانی را از تارها و عشق بازی را از بادها به یغما برده است
کیم من ؟
دخترکی که آرزو میکرد گیس بریده صدایش کنند شایعه ها
که در انزوایش برقصند شب پره ها
مجالی نیست ... صدایی نیست
وقتی که خاموش اند زنجره ها
نوشته شده توسط سیما احمدی در جمعه 10 آبان1387 | 
