| تبليغات | X |
سپندار مزگان بر تو مبارک ای یار... ای یگانه ترین یار
غزل ...
خواهم تراشید از دل این صخره جانت را
موجی پریشانم که میسازم جهانت را
ای مرمرین باستانی ... ای اهورا مرد
تاریخ از حفظ است نام باستانت را
افتاده ای در دام موهای پریشانم
خواهم گرفت از رد گیسویم نشانت را
از غمزه ها کم میکنم... باید به پا خیزم
هنگام جنگیدن مگر بوسم دهانت را
ای قایق آشفته در آغوش دریاییم
با تار موهایم سرشتم بادبانت را
با اسب یال افشان خود یک روز می آیی
از کودکی میگفت مادر داستانت را
سیما احمدی
نوشته شده توسط سیما احمدی در سه شنبه 29 بهمن1387 | 
